“Het bericht promoot mogelijk namaakartikelen of inbreuk op de intellectuele eigendomsrechten van iemand anders”
Dit is de reactie op een door Instagram verwijderde content van mij, omdat een deel van mijn activiteit mogelijk in strijd is met de richtlijnen voor de community. Dit bericht ontving ik nadat ik naging waarom mijn laatste reel van Instagram werd gehaald.
Is het vandaag 1 april? Oh, nee, het is 3 maart 2026. Een dag waarop zóveel aan de hand is in de wereld. Oorlogen in verschillende landen die invloed heeft op de hele wereld. Chatgtp is tegenwoordig je raadgever, sparrings-partner en vertrouwenspersoon geworden. AI moet normaal gevonden geworden en wordt door veel platforms waaronder Instagram enorm gepromoot. Dus echt en nep wordt bijna niet meer van elkaar onderscheiden.
Alexis Stone verschijnt op de 51e Cesar Awards in Parijs in de gedaante van Jim Carrey en dit wordt enorm gepushed door oa instagram en andere platforms. Doet de mens geloven dat een enorm zelfbewuste en wakkere Jim Carrey zich op dit event laat zien als een zich totaal vreemd overkomende man en wordt nauwelijks serieus genomen. Gelukkig zijn er genoeg mensen die gelijk doorhadden dat dit niet de échte Jim was. Dumb & Dumber is hoe de platforms ons blijkbaar willen houden. Wel typisch want wie speelde de hoofdrol in de Trumanshow, ach ja.. dat is Jim Carrey. Wellicht zat niet alleen Truman Burbank heeft uiteindelijk door dat de wereld die ons wordt voorgespiegeld, een ware comedie of juist een tragedie is. En oh wee, je ziet de echte waarheid en deelt dit, dan ben je een complot denker en een wappie of zijn er tegenwoordig nieuwe benamingen? Persoonlijk vind ik systeemtwijfelaar wel een mooi woord.
“Instagram verwijdert mijn nep-Gucci… maar pusht wél de nep-werkelijkheid?”
Even terug op mijn reel die wellicht is gerapporteerd, omdat de richtlijnen niet voldoen aan een platform die gerichte promotie doet om juist de fake te laten zien. Beelden van oorlogen, live vermoorde mensen worden gewoon geplaatst. Een onbloot bovenlijf, al helemaal als er een tepel te zien is, gelijk eraf wordt gehaald want ‘te bloot’. Seksueel-gelateerde content wordt verwijderd, terwijl het grootste schandaal na de Diddy case, aan het licht is gekomen. De Epstein files, een lijst van mensen die blijkbaar jarenlang een eiland hebben bezocht en hier deel hebben genomen aan de meest heftige activiteiten wel gewoon exposed worden. Waar blijkbaar de afleiding van wie erbij betrokken zijn, interessanter is dan wat er met de slachtoffers is gebeurd wat het daglicht niet kan verdragen.
Als ware Gucci fan, al jarenlang, met name toen Alessandro Michele als creatief directeur actief was, 2002-2022, was het merk waanzinnig! Vernieuwend, rijk, luxe, verrassend, etc. Ik kan wel even doorgaan. Een merk met allure en je zag de originele Gucci erin terug. In 1990-2004 was Tom Ford creatief directeur. Toen Tom er zat, was het sexy, strak, veel minimalistischer en strakker dan in de periode van Alessandro Michele. Dus ik heb absoluut een voorkeur voor de Alessandro.
Mijn reel die ik dus geplaatst heb, gaat om het volgende. Vorige week was ik in een tweedehands winkel en zag ik een Gucci tas, voor €3,-. Uiteraard zie ik gelijk dat deze niet echt is, althans het logo en dus het merk niet. Het is wel een échte tas, want ik kan deze om mijn arm doen en er kunnen spullen in. Maar ondanks dat het een fake merk is, neem ik deze toch mee. Een beetje nostalgie, want dit is een stijl van Gucci uit de zero’s en laat ik in die tijd mijn eerste designer zonnebril van notabene Gucci hebben gekocht. Dus de stijl van de brillenkoker is identiek aan deze ‘fake tas’, alleen het lettertype van het merk Gucci, is anders, en daardoor zie je dat het niet juist is. Persoonlijk ben ik zeker geen voorstander van namaak spullen, want wat is er dan nog authentiek en echt? En juist authenticiteit is een mega belangrijke waarde voor mij, dit zit in mijn dna en breng ik zoveel mogelijk ook naar buiten. Mijn boodschap is ook, ben jezelf en blijf dat ook.
Maar goed. Toen kwam de dag dat Gucci, tijdens Milan Fashionweek, op februari de nieuwste collectie liet zien op de runway. Ik keek live mee op instagram, dat is dan wel weer mooi aan dit platform, je hebt de luxe om frontrow te zitten, als ‘gewone mens’. En dit gewone mens, deed dat ook, tot afschuwing. De 1e look was van een model, die nogal erg langzaam zichzelf over de mega lange catwalk heentrok. Een beetje vreemde houding, ongemakkelijke bewegingen en toen zag ik dat het om Kate Moss ging. De jurk die ze droeg was minimalistisch en strak om het lijf, de string met GG, stak aan de achterkant boven haar jurk. Ik dacht als dit de aftrap is voor een totaal nieuwe weg van de nieuwe creative director, dan vrees ik voor wat er gaat volgen.
Demna Gvasalia aan het roer en de nieuwste collectie is van zijn hand. “Hij gelooft dat mode niet alleen over esthetiek moet gaan, maar ook over culturele expressie en betekenis.” Demna’s aanpak draait om het uitdagen van mode-normen en het herdefiniëren van wat “luxe” kan zijn. Nou, herdefiniëren van wat “luxe is, is hier wel duidelijk. Want een goedkopere uitstraling van luxe kan ik op dit moment niet echt bedenken. Ik had bij meerdere accounts ook al mijn comments achtergelaten wat neerkomt op: “this was fast fashion on a slooooow runway.” Een slechte en goedkope kopie van Tom Ford.
Tijdens het live kijken van de show, kreeg ik plaatsvervangende schaamte, een collectie die werkelijk zo cheapy oogde, ook de selectie van modellen, leek alsof een deel gecast waren via een ex on the beach of only fans account, no offence, maar cheaper dan cheap. Niet alleen sommige modellen, de kleding zag er plastic en goedkoop uit, verre van luxe. Eerlijk, dit is totaal niet mijn smaak. En dan nog te zwijgen of dun, dunner, dunst. Veel silhouetten waren zo strak en minimaal, het leek alsof we echt even terug waren in de 90s. Ik had moeite om verder te kijken en besloot om dit te stoppen, en deed mijn telefoon weg. Ik was in shock, van wat ik zag. Kijk, ik sta helemaal achter creatieve vrijheid, maar een merk als Gucci is wat mij betreft, de gucci-houdbaarheids datum verlopen.
In november 2022 lanceerde Balenciaga een reclamecampagne waarin kinderen poseerden met teddyberen in bondage-achtige outfits, en tegelijkertijd verschenen andere beelden met voorwerpen die verband leken te hebben met kindermisbruik en was Demna Gvasalia toen ook creative director. We weten wat daarna gebeurd is met Balenciaga. Eerlijk begrijp ik niet zo goed waarom deze ontwerper uberhaupt nog bij een groot modehuis wordt binnengehaald, ik zal niet te veel speculeren, maar wat er in die Epstein files te zien is, ligt niet veraf van een Balenciaga collectie uit 2022. Noem mij complet-denker of wappie, ik zie veel rode vlaggen!
Mijn punt dat ik wilde maken met mijn reel is: mijn vintage gekochte namaak Gucci tas, had meer luxe en uitstraling en rijkheid dan deze echte nieuwe collectie, want dit is gewoon een Shein-variant van Gucci. En dat berichten eraf worden gehaald die namaak-producten laten zien, is in mijn ogen echt een lachtertje! Ik gaf nog aan bij dat het om een grapje ging, maar de Insta=CIA is erg streng en ze blijven erbij dat mijn post in strijd is met hun richtlijnen voor de community inzake namaakartikelen.
Wat mij misschien nog het meest verbaast, is niet eens dat mijn reel werd verwijderd. Het is de ironie ervan. Een tas van drie euro, overduidelijk geen echte Gucci, wordt gezien als een bedreiging voor de community. Terwijl complete campagnes, dubieuze creatieve keuzes en culturele verschuivingen zonder enige nuance massaal worden verspreid en zelfs gepromoot.
Mijn punt was nooit om namaak te verheerlijken. Integendeel. Authenticiteit is voor mij geen marketingterm maar een levenshouding. Echt is echt. Nep is nep. En het wordt gevaarlijk wanneer we dat onderscheid niet meer mogen benoemen.
“Luxe zonder ziel is geen luxe”
Mode mag schuren. Mode mag uitdagen. Maar luxe zonder ziel is geen luxe. En wanneer een merk zijn eigen DNA kwijtraakt, mag dat benoemd worden. Dat is geen haat. Dat is betrokkenheid. Dat is liefde voor het vak.
Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet om een nep logo op een tas, maar om het grotere plaatje. Wie bepaalt wat echt is? Wie bepaalt wat zichtbaar mag zijn? En sinds wanneer is kritisch kijken hetzelfde als complotdenken?
Mijn tas van drie euro was misschien nep. Maar mijn mening is dat absoluut niet. En als dát in strijd is met de richtlijnen, dan moeten we misschien niet alleen naar de tas kijken, maar naar het systeem dat bepaalt wat we mogen zien.